Yağmur damlaları bedenimi sarmıştı.
Damla , damla göz bebeklerimden süzülüyordu.
Yalnızlık bana tâbi tutulmuştu , sanki.
Sonra insanların beni benimseyemediğini fark ettim.
Uçurumun başında kendimi , rüzgarların kollarına adamış.
Atıp atmama kararsızlığındayım.

Züleyha AKSANGUR

Sen gitmiştin ,
Yokluğuna kaldırdım başımı , dik durma telaşıydı bilirsin.
Masallar bozuldu , Sayfalar yırtıldı..
Anliyacağın herşeyin üzerine bir el dokundu.
Sonra sensiz yaşayamayacağımı anladım.

Züleyha AKSANGUR

Ben sana meftunum , şiirlerimse bana
Yalnızlık gecenin çöküşü kadar karanlıktı.
Karanlığı bedenime doldurmuştum Adeta ,
Sonu bilinmeyen bir yol çizgisi çizdim.
Sonra ilerledim , ilerleyebileceğim kadar..
Açılmayan bir kitap gibiyim yalnız ve küskün.
Oysa Kitaptaki İnsanları Sokaktaki İnsanlardan daha çok sevdim.

Züleyha AKSANGUR