"Sadece hayatın bizi zehirlediği kadar yaşayabiliyoruz." diye yazmış Tolstoy itiraflarında, hayata dair kafası karışmışken.
Arthur Schopenhauer ise "Niçin ruhunu zorluyorsun Ebedi planlar için çok güçsüz. " cümlesini eklemiş mutlu olma sanatına.
Bizi zehirleyen hayat mı yoksa esiri olduğumuz duygular mı diye soruyorum o zaman...