Zarife Okuyan

her yerde izlerini ararım her yerde Tahir ahire uzanıyor bu yol sana mı uzanıyor pencere pervazı gam güzelidir ve elbet ölünür bu sızıyla
Reklam
ben doğulu kız beni leylanın katili öldürdü yine de yaşamam emredildi artık inanmıyorum ne atlar at ne dünya dünya iki kere ikinin dört ettiği kadar insan etmiyor bu insanlar
inanmak yeniden kırılmış camların bitişeceğine çünkü dilerse Rabbim bitişir canlar bile beklerken şakaklarına kan toplanmış babaların kızlarını topraktan çıkartmalarını beklerken çöle dönen bu vahanın yemyeşil açılmasını ellerini kanatan kadınların suya sessizce soktukları yaralarını bir kılıç ve iner ansızın gelecek
biter yeniden başlarsın dantelalar epridikçe sandık lekesi der dururlar reyhan pencerede bize hep masal anlattılar geçer büyüyünce
nasıl atladınsa kuyuya düşme korkusu olmadan ölüme atla denilse belki atlardın gözünü kararttığını görmedikleri belli yastıklara konulan pamukları kabartmaktan göremezdi annen gözlerin nasıl kan halının dibine batırırken fırçayı çeşmeye on litre giden minicik el
Reklam