Evden çıktım. Herşey gayet normal seyrinde devam ediyor. Kulaklığı taktım. Yürüyorum. Bi yandan da tek başıma olduğumu kendime hatırlatıyorum. Sonra bir siyah araba geri geri geliyor bir an önce geçmeye çalıştım ama yanlış park sebebiyeti yüzünden sıkışıyorduk. Arabaya müsaade verdim. Kafamı kaldırmam ile dona kalmam bir oldu. Elimde değildi. Arabadaki Hüseyindi. Kalp atışım yine durmuyor, avuçlarım terliyordu. Belki bir saniye sürmüştü ama beni sokak ortasında ağlatmayı başarmıştı. Tek başıma evden çıktığım yolun ortasında çaresiz ve yalnızdım...