Mor Sokak Sakinleri

5,0/10  (1 Oy) · 
4 okunma  · 
0 beğeni  · 
362 gösterim
Mor Sokak'tı mahallenin adı. Bu ismi mahallenin hemen girişinde bulunan eski ahşap bir evin kapısından almıştı. Mor kapı gelen geçene selam ederken üzerine bulaşan yalnızlığı tokmağı ile karşılardı. Yaramaz çocuklar evin önündeki kapının tokmağına mutlaka dokunurlardı. Tokmak, tok bir ses çıkarır, ürken çocuklar çığlık atarak kapının önünden uzaklaşırlardı.

Yıkıldı yıkılacak gibi duran ahşap konak apartmanların arasında oyuncak gibi kalmıştı. Yaşı yüzyılı geçen konak, çürümüş tahtalarına, çökmüş çatısına rağmen hala ayakta duruyordu. Restore edilmek için sırasını bekleyen konak, geceleri perili eve dönüşüyor, ıssızlığıyla mahalle sakinlerini korkutuyordu.

Önündeki küçük bahçede devasa karadut ağacı dallarını göğe uzatıyordu. Ağaç, üzerinde olgunlaşmış kan kırmızısı dutların ağırlığına daha fazla dayanamayarak meyvelerini asfalta döküyordu.

Asfalt yol, kan kırmızıydı. Verimli karadut bütün mahalleye meyvesini sunmakta özenli davranıyor eksildikçe artmaya devam ediyordu. Bastıran çöl sıcakları ile karadutlar daha da şerbetlenmişti. Ağacın dallarıyla gölgelenen bahçe, arıları ve sinekleri cezbediyordu.
(Tanıtım Bülteninden)
  • Baskı Tarihi:
    Kasım 2013
  • Sayfa Sayısı:
    176
  • ISBN:
    9786054812134
  • Yayınevi:
    Az Kitap
  • Kitabın Türü:

Kitaptan 2 Alıntı

Şeyma Köse 
17 May 2015, Kitabı okudu, Puan vermedi

Yıllar geçtikçe her kabustan beni uyandıracak birileri hep oldu. Önceleri annem, sonra kız kardeşim Yeliz, ev arkadaşım Kadriye, eşim Orhan.. Ama biliyordum ki, gün gelecek en derin uykumdan beni uyandıracak biri yanımda olmayacaktı. Kabuslarımı tek başına yaşayacak, tek başına ağlayacaktım. İlk defa mesai bitecekti o gün. Üstelik o gün mesaiye gidemedim diye müdürüm bile bana kızamayacaktı. Bir toprak yığınının altına atılıp çürümeye bırakılacaktım eski bir ağaç kökü gibi.

Mor Sokak Sakinleri, Serpil Tuncer (Sayfa 33)Mor Sokak Sakinleri, Serpil Tuncer (Sayfa 33)
Şeyma Köse 
17 May 2015, Kitabı okudu, Puan vermedi

Bir daha evde onu asla görmedim.Babaannemi..Ne yerken, ne içerken, ne de avluya beyaz çarşafları asarken.. Beyaz bukleli saçlarını tararken bir hayal olabileceğini hiç düşünmemiştim. Miadının dolacağını ve eski kitap gibi yüksekçe rafa yerleştirileceğini hiç tahmin etmedim. Dizlerinde uyurken yıllar sonra yüzünü hatırlamakta zorlanacağımı da kimse söylemedi.

Mor Sokak Sakinleri, Serpil Tuncer (Sayfa 32)Mor Sokak Sakinleri, Serpil Tuncer (Sayfa 32)