Kırdım bütün saatleri, zaman aç kaldı,
Adımı duyan her duvar biraz çatladı.
Ben geceyi omzunda taşıyan bir serseri,
Özgürlük dedikleri şeyin arsız kaderi.
Sokak lambalarıyla içtim sabaha kadar,
Göğsümde taş gibi büyür yasaksız baharlar.
Kimseye eğilmedim, dizlerim tanımaz yer,
Ben firari bir rüzgârım, tutulmayan keder.