Gece yine erkenden çöktü omuzlarıma,
Camda yağmur, masamda yarım kalan cümleler.
Bir tek sen yoksun bu karanlık odada,
Ama en çok da sen varsın içimde.
Telefon elimde kaldı uzun süre bu gece,
Adını yazıp yazıp sildim defalarca.
İnsan bazen aramaz sevdiğini,
Çünkü sesini duysa da sarılamaz ya…
Sokaktan geçen arabalar bile yavaş artık,
Şehir uyumuş, zaman bile sessiz.
Bir ben uyanığım bu gecenin içinde,
Bir de kalbim… hâlâ seni bekleyen.
Perdeyi araladım biraz önce usulca,
Gökyüzü bile kararmış gözlerin gibi.
Şimdi biri “unut” dese gülerim sadece,
Çünkü bazı insanlar unutulmaz… eksik kalır.