Güldeniz

Güldeniz
@0ceanids
Bana bir selamı bile çok görmüşsün.
Reklam
Mucizeler beklemeye hakkımız yok mu?”
Sen alınyazısı ufacık bulutum, Bir elinde geceler bir elinde mum, Meşenin ve çamın sustuğu saatte İnersin duman gemilerle gökyüzü Merdiveninden bir alevle kırmızı Ve birden esersin kemikte ve ette. Zaman durur dalda, sensin sonsuz bilen, Küçük bahçen, tahta balkon ve fesleğen, Ömür ve büyü, son masal kesilirsin. Neden gözlerin nemli, ağladın mı ne! Atlı bir şehzade sokakta, belinde Hançeri, kitap yüzlü, ayın, gayın, sin
Bu soğuma avuçtaki, bu ince ter, Bu kan çekilmesi, içteki eziklik Biter bir gün, biter ya, insanca dostça Üstüne titrenen, beslenen ne varsa Kavrulur, susuz bitkiler gibi düşer. Bir yağmur özlemi kıvranır toprakta Ve kendi kendini tazeleyen yaşam Er geç ışığa kavuşur nasıl olsa. Gel gör ki bunca emek, bunca göz nuru Yok olur gider. Sızlar baltanın yeri, Sabırla sarılan yaralar ağaçta
Sevgimizin tam ortasına düşen ada: Ona doğru açılırdı bütün yelkenler, Bütün tekneler onun rıhtımına bağlı. Ölümdü, yaşamaktı, mutluluktu, türlü Sorun onun rüzgârlarında savrulurdu
Reklam