Güldeniz

Güldeniz
@0ceanids
Sevgilim ben buyum Yüreğim vurgun, dişlerim altın Ceketim sol omuzumda Vakit vakit incelen vakit
Reklam
On kalır benden geriye, dokuzdan önceki on Dokuz değil on kalır On çiçek, on güneş, on haziran On eylül, on haziran On adam kalır benden, onu da Bal gibi parlayan kekik gibi bunalan On adam kalır. Ne kalır ne kalır Tuz gibi susayan, nane gibi yayılan Dokuzu unutulmuş on yüz mü kalır Onu da unutulmuş bir şiir belki kalır On çizik, on çentik, on dudak izi Bir çay bardağında on dudak izi Aşklardan sevgilerden Suya yeni indirilmiş bir kayık gibi Akıp geçmişsem, gidip gelmişsem Bir de bu kalır
Ey deniz! sen bile ıslanırsın Ben senin sonsuzundan bir alkolik çocuğum
Zamanla değil, bir yerde Benim olmayan bir şeyle yaşlanıyorum
Seni seviyorsam bununla her yerin Öyle iç çekişlerin gibi bir değil iki Nasıl yaşamaya başlar daha çok Buluşan iki mısra gibi. Bir şiirin Kokusuz, tatsız çocuk adları gibi. Bir kuş da gözlerine uygulanmış sesiyle Öter durur kıyısız boş saatleri Ben niye titriyorum’la birlikte “Sonsuzluk alanıdır yüreğin.” Bir anlık gecesinde bir günlük mevsimlerin Bildik mi yaşamayı ikimizce Biz getirdik demektir anlamayı evrene Sevişmek alanıdır yüreğin
Reklam