Zamanla unutulan yüzler, silinen sesler…
Ama içimizde bir yerde, “bir zamanlar çok sevmiştik” cümlesi hep kalıyor.
Ve belki de en çok bu cümle acıtıyor.
Şairin dediği gibi:
Bir gün,
birbirimizin yüzünü unutacağız.
Sesimizi, gülüşümüzü,
hangi çiçeği sevdiğimizi…
Aynı sokaklardan geçmiş olacağız belki,
ama fark etmeyeceğiz bile.
Belki bir kitapçıda yan yana duracağız,
aynı kitabı alacağız raftan
ama tanımayacağız birbirimizi.
İşte o zaman,
seninle ben,
bir zamanlar birbirini çok seven iki insanmışız
diyecekler