Bu ülkede her sabah bir annenin yüreği dağlanıyor.
Her gün bir baba evladının toprağa verilmesine tanıklık ediyor.
Ve bizler, her yeni haberde biraz daha suskunlaşıyoruz, biraz daha alışıyoruz bu karanlığa.
Kadınlar…
Sadece “hayır” dedikleri için,
Kendi hayatlarını yaşamak istedikleri için,
Boşanmak istedikleri, çalışmak istedikleri, gülmek istedikleri, var olmak istedikleri için öldürülüyorlar.
Gençler…
Gelecek hayalleri kurarken,
Okula, işe, eve giderken,
Bir tartışmada, bir yanlış yerde, yanlış zamanda oldukları için hayattan koparılıyorlar.
Bu bir kader değil.
Bu bir istatistik değil.
Bu, insanlık suçu.
Ve bu suça sessiz kalan herkes, bu karanlığın bir parçası.
Artık yeter.
Her bir kaybımızın ardından sadece “çok üzücü” deyip geçemeyiz.
İsimleri unutulmasın diye değil, bir daha isimler eklenmesin diye haykırmalıyız.
ᴀᴅᴀʟᴇᴛ ɪꜱᴛɪʏᴏʀᴜᴢ.
ᴋᴏʀᴜᴍᴀ ɪꜱᴛɪʏᴏʀᴜᴢ.
ᴇꜱ̧ɪᴛʟɪᴋ ɪꜱᴛɪʏᴏʀᴜᴢ.
ᴠᴇ ᴇɴ ᴄ̧ᴏᴋ ᴅᴀ ʏᴀꜱ̧ᴀᴍᴀᴋ ɪꜱᴛɪʏᴏʀᴜᴢ.
ʙᴜ ᴠᴀʜꜱ̧ᴇᴛᴇ ᴀʟıꜱ̧ᴍıʏᴏʀᴜᴢ. ᴀʟıꜱ̧ᴍᴀʏᴀᴄᴀɢ̆ıᴢ.
ᴄ̧ᴜ̈ɴᴋᴜ̈ ʜᴇʀ ꜱᴇꜱꜱɪᴢʟɪᴋ, ʙɪʀ ꜱᴏɴʀᴀᴋɪ ᴄ̧ıɢ̆ʟıɢ̆ıɴ ʏᴀɴᴋıꜱıᴅıʀ.