Karanlıkta insan uyur, ama duyar, özü uyanıktır ve gerçek yaşam o zaman başlar. İnsan yaşamın aşağılık ihtiyaçlarına muhtaç olmadan manevi âlemleri kat eder ve hiç farkına varamadığı şeyleri hatırlar...
Nedendir bilmem, bazıları daha ilk karşılaşmada iki can bir beden, amiyane tabirle pek bir sıkı olurlar. Birbirlerini hiçbir zaman unutmamak için bir kere tanışmaları yeterlidir.
Pat' a en çok işkence eden şey, okşanmaya olan ihtiyacıydı. Sürekli aşağılanıp azarlanan bir çocuk gibiydi, ama ince duyguları hâlâ sönmemişti. Özellikle acı ve işkence dolu bu yeni hayatında eskisinden daha çok okşanmaya ihtiyacı vardı.