Sevgili Tanrı, bana bu kitabı okuttuğun için sana teşekkür ederimAlıntı
Bu kitap sadece bir "hasta çocuk" hikayesi değil; varoluşun, zamanın ve kabullenişin en yalın manifestosu.
Kitapta beni en çok sarsan şey, yetişkinlerin dünyasındaki o aciz korkaklık oldu.
🧠**“İnsanlar nizamı yıkmak istiyor” nidaları ile sokakları inleten Arap protestoları gösterdi ki, adalet arayışının her geçen gün arttığı, yolsuzlukların had safhaya ulaştığı, doğruluk, dürüstlük
Çok yorucu bi gündü, 6 gibi çıktım işten eve geldim, yemekte Melek Annem ve Babamla tartıştım. Babam yine para mevzularını açtı, nefret ediyorum paradan ciddi manada. Ağlamaklı oldum her ay 80k veriyorum ona zırt pırt para soruyor. Üzerimde yarattığı baskıdan habersiz. Dün gece kız tek başına diye R ile kalmıştım neden yatıya kalıyorsun diye köpürdü. Neyse sonrasında namaz kılıp kendime döndüm annemgille misafirliğe Hacirelere gitme kararı aldık yoldayken R. Hoca aradı beni kliniklerine gitmemi istediğinedair bişiler anlattı. Eve döndük 12 ye yakın.Bu geceki mevzu Meleğin taşınmasıydı. Şimdi yataktayım uyuyacam birazdan. Kendimi sevmek zorundayım.Gün bitti.
Kitabı elime alırken Orta Çağ'dan kalma bir metnin beni bu kadar saracağını pek tahmin etmiyordum açıkçası. Petrus Alfonsi’nin Âlimin Eğitimi eseri, mesafeli duran eski kütüphane havasını
