Çiçekleri sevdiğini söyleyen bir kadının çiçekleri sulamayı unuttuğunu görürsek , onun çiçek sevgisine inanmayız . Sevgi , sevdiğimiz şeyin büyümesi ve yaşaması için gösterdiğimiz etken [aktif] ilgidir . Bu etken ilginin bulunmadığı yerde sevgi de yoktur.
Çağımız acıya karşı gösterdiği yakınlıkta son derece hastalıklı bir şeyler var . İnsan yaşamın rengine , güzelliğine , yaşam sevincine yakınlık göstermelidir.
Ne var ki en yiğidimiz bile kendi kendinden korkuyor. Vahşi olanın kesilip atılması hayatımıza gölge düşüren bir kendi kendini reddedişle trajik bir yaşam savaşına dönüşüyor.