Başkaları, sandığımız kişi olmadığımızı hatırlatmak için giriyor hayatlarımıza. Biz kendimizi aşağı yukarı bir şeylerle tanımlarken, onlar bize başka bir yüzümüzü gösteriyor. Kendi gerçeğimizin dışına çıkıp bakıyoruz ve öyle ya da böyle kabul ediyoruz yeniden tarif edildiğimiz hali.
Zaman. Sanki zaman, anlar, dakikalar, saatler iyi gelebilirmiş gibi. Bu acıyı içimden silebilecek hiçbir şey, hiçbir ilahi, insani güç yok. Olmayacak. Mesele daha ne kadar dayanacağımda.
Çektiğim her acının bedelinin bundan sonra mutluluk olarak ödeneceği, öyle olması, dünyanın mutlaka bir dengesinin olması fikri. Bu fikir çok yanıltıcı olabilir. Hayatınız kadar yanıltıcı.