Ve nihayet arka bahçede buldum onu.Hemen birkaç metre ötemde,çardağın altında yalnızdı.Onu ilk gördüğümde yaşantımda çok önemli bir yer tutacağını sezmiştim.Bu tıpkı,bir filmin daha ilk karesinden bütününü kavramak,sonunu tahmin etmek gibi bir duyguydu.
Mabel,her aldığım cikletin üzerinde ne duruşunu ne de gülüşünü değiştirirdi.Bana kızdığını ya da bir şeye üzüldüğünü hiç görmemiştim.Yaz,kış,sabah,akşam bana alınan bütün Mabel cikletlerinin üstünde o hep gülümserdi.