İnci
@20112014K
91 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Giderek sevgisizleşen çevremize, duyguların "fast food" mutfağından çıkışına bakıyorum. Her konuda acelemiz var. Öylesine acelemiz var ki yaşamaya zaman kalmıyor. Gülüşlerimiz de beklentilerimiz de bir örnek. İnsan olmaya, " Her şey bir insanı sevmekle başlar. "sözünü anımsamaya ayıracak bir saniyemiz bile yok. Ya da Gülten Akın'ın dediği gibi " Ah kimselerin vakti yok, durup ince şeyleri anlamaya ! "
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaşı ilerledikçe insan çocukluğunun bahçelerini nerede arar ?
Belleğimiz bizi ninnilere, saklambaç oyunlarına, uçurtmaların iplerine nasıl götürür ?
Nasıl canlanır çocukluktaki eski çarşılar, panayır yerleri, bayram sabahları; bizi bir yerlerde bekler mi buğday başakları arasına yuvasını yapan tarla kuşu ?
Yoksa büyüdüğümüz için ödediğimiz bedel kaybetmek midir doğduğumuz evi, sokağı, köyü ?
Çoğu insan sessiz bir umutsuzluk içinde yaşar.
İleri gider tekrar geri gelir kararsızlık içindedir. Yerini arar durur...