Ebru Eryılmaz
@2202_
... orta yol diye bir şey olmadığını biliyordu. Ya boyun eğdirecek ya da boyun eğecekti, merhamet göstermek zayıflıktı.
Öyle çok acı çekmiş ve ölüme öyle yaklaşmıştı ki, darbeler canını o kadar da acıtmıyordu.
Çaresizlik onun için bir alışkanlık olmuştu.
Demek ki bu işler böyleydi. Adil dövüş diye bir şey yoktu. Bir kere düştünüz mü sonunuz geldi demekti. Madem öyle, o da asla düşmeyecekti.
Burada ne huzur, ne istirahat, ne de bir anlığına bile emniyet vardı. Her şey karmaşa ve devinim, her an hayati tehlike demekti. Sürekli tetikte olmak şarttı, çünkü ne köpekler şehir köpeğiyle ne de insanlar şehir insanıydı. Hepsi de sopa ve diş kanunları dışında kanun dinlemeyen barbarlardı.