Ne zaman neşe, aptalca gülümseyişiyle içimi sarsa, kendi kendini öldüren, ama gene de yaşamayı sürdüren tek adamın ben olduğumu düşünüyorum. Ama bu ciddileşmeme yetmiyor.
Şimdiki ben'den sonra, bugünkü kendimi yargılayacak bir başkası oluşacaktı, tıpkı bugün benim dünkü kendimi yargıladığım gibi. Ben kendime acımazsam, kim acıyacaktı bana?