Kıymeti yoktu. Hiçbir şeyin kıymeti yoktu. Kendi kıymeti bile yoktu. İş miydi sanki alıp satmak? İş miydi sanki malı bekletmek? İş miydi sanki vaktiyle üç yüz kuruş getirmeyen, ikide bir su basan tarlayı üç yüz bine okutup sokakta, mahallede birdenbire selamın sabahın,saygının, itibarın değişivermesi?Bütün bunları iş miydi be?! Birdenbire içini bir fenalık bastı.
-Bugün,dedi, kafan karadaki gibi işliyor, korku yok! Doğrusu da bu. Böyle olmalı. Karadaki gibi işlemeli kafa denizde de. hiçbir şeyin çaresi karada yoktur. Bize çare ,elimizin altında gibi gelir. Yalan! Boş! dünya çaresiz dünyadır.
- Olamaz öyle şey yakamoz ,dedim. Dünya çarelidir. İnsanlar dünyaya bir çare bulacaklar.