Sızlanmanın doyurucua yanı içteki acıyı deşip taşırmaktan ibarettir. Böyle bir keder avunma da istemez, çeresizlik onun besinidir. Sızlanmazlar, kanayan yarayı büsbütün azdırmak ihtiyacından başka bir şey değildir.
Kendi kendine yalan söyleyip yalanını ciddiye alan insan sonunda ne kendinde, nede çevresinde gerçeği seçemez olur, böylece hem kendisine, hem de başkalarına saygısızlık eder. Saygının olmadığı yerde sevgi de kaybolmaya başlar