3721
@3daysgrace
188 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
kendime kıvrılıyorum
bana elzem bir gülümseyiş ver,
öylesine uzak bir memleketten.
gözümün sönmüş feri oluver,
gün solsun, ışık bitsin, süzül pencereden.
bir dayanak ol bana, bir sığınak;
akıp giden yalan hayata karşı.
şimdi ben burada bütün insanlığımla,
bağırıp duruyorum zamanın tortusunu.
duyuyorum,
yalnız ben duyuyorum
sesimin yankısını.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
inanilmaz bir sey bu
son bir kuvvet bulacağım kendimde son bir güç
gerip bacaklarımı uçurumdan bir ki üç
ilk göle atlar gibi devrilir gibi kara
ağzım dopdolu şiir yüreğimde bir yara
sinmiş kokularından yunup beşeriyetin
göğsü ufka uzanmış alnı tunç yüzü metin
sökülmez boyasıyla Hak Tâlânın müzeyyen
söz etmiş bir şairi öldürmez öldürmeyen
ilk göle atlar gibi iğde kokan bir göle
yaşamaktan ne varsa gelsin benimle bile
kalbime değen her şey pençe pençe kök kök
tansık yağmur rahim toprak babaç gök
aynada görünmeyen ışık değmeyen yanım
akar dere durgun su ağıp topladıklarım
ilk göle koşar gibi soluğumu duyarak
bir hayırlı gidiş ve behemehâl sağ ayak
ürkermiş gibi dünya fısıltıyla yürüsem
Soğuk, üşüten bir aralık akşamı. Güzel olan hiçbir anımı hatırlamıyorum. Bakın, ben yıldızımdan koptum, ışığım kırıldı. Anlayın, ateşler içinde ruhum. Artık buralarda duramam, ay büyüyor içimde, öfkem, kırılışlarım. Anılar, çağrışımlar. Artık her şey o kadar uzak ki. Beynim zonkluyor, sesler, görüntüler. Hayat soluyor, renkler, kokular. Sonsuz iç kırgınlıkları içinde, hiçbir ışığa inanmıyorum. Artık ne yağan yağmurun ne de gecenin bir anlamı kaldı. İşte, önümde tüm yaşanmazlığıyla, tüm çekilmezliğiyle koskoca bir yaşam. İşte, tüm yaşanmazlığıyla. Demek böyle tükeniyor insan, hiç olmadık bir anda yaralanıyor. Soğuk, üşüten bir aralık akşamı yüzüne çarpılıyor hayat. Demek böyle tükeniyor insan. Soğuk, üşüten bir aralık akşamı, pencereden şehri seyrederken.
17 Aralık Cumartesi