Neredeyse hiç dışarı çıkmıyoruz.
Bizi sokağa çıkaracak heyecanımız kalmadı.
Dünya gittikçe büyüyen bir tedirginliğe dönüştü.
Belki de yaşama korkusu.
Aslına bakarsanız korkudan öte bir durum.
Vazgeçme.
Kabullenme.
Kimsenin görmediği bir kırılma.
Sesiz bir üşüme.
İnsan yaşlandıkça yaralanmaya öyle açık hale geliyor ki bir gülüşü bile kaldıracak gücü kalmıyor.
Şükrü Erbaş
Khaled Hosseini şöyle der:
"Belki de tükenmişimdir. Bir şeyler yapacak, bir şeyler için uğraşacak çabayı kendimde bulamıyorumdur.
Benim de emek vermeden güzel giden şeylere ihtiyacım vardır." der ve ekler:
"Beni bana geri vermek istiyorumdur."