Ayşe'nin dost kalplere ihtiyacı vardı. Bu kendisi için fenalık istemeyen insanlara hasretti. Böyle bir kalp taşıyan insan bir talebe bile olsa makbuldü. Yeter ki menfaatsiz olarak dostluk duyguları beslesin.
Hayatlarının henüz baharında olan dünyanın ve hayatın çirkefliğiyle temas etmemiş bulunan kızların da gönüllerinde vefadan iz kalmamış olması herhalde insanı üzecek bir şeydi. Yaşlı insanlar hayatın kötülüklerini göre göre kötüleşiyor, gönül saflığını insan duygusunun bütün iyi taraflarını kaybediyorlardı. Bu belki normaldi ancak yürekleri yalnız iyilikle çarpan dünyada yalnız iyi şeyler bulunduğunu sanan genç kızların da kötü duygulara kapılmış olması korkunçtu.