Büyük bir hastalık geçirmeyenler, her şeyi anladıklarını iddia edemezler.
İki hasta kadar birbirine yakın kimse yoktur.
" Beş dakika sonra hastaneden çıkıyorum. Son not. Bu odada başkaları inleyecekler. Onları şimdiden gayet iyi tanıyorum. Üstümden çıkarıp yatağa attığım robdöşambr içinde, ebediyen aynı insan bulunacak: Hasta.
Annem, Mithat Bey ve arkadaşım içeri girdiler:
___ Haydi... "
Reklam
Onlar, hastaneye dışarıdaki hayatın karıştığı saatlerde gelmişlerdi; bu odanın gecesini sabahını tanımıyorlardı. Duvarda gölgelerin kımıldadığı, döşemelerin dinç seslerle örttüğü ve koridorların canlı şekillerle kaynaştığı bu hayat ve hareket saatindeki hastane bambaşkadır. Bu dekor, benim bir gece evvelki halimi anlamak isteyenlere hiçbir şey söylemez.
Bana uzatılan ellere, bir uçurumun dibindeymişim gibi sarıldım.
Hep gittiler. Yapayalnızım. Çıt yok. Odaya şimdiye kadar hiç tanımadığım yabancı bir akşam giriyor. Gittikçe artan karanlık, iki parça eşyayı da benden uzaklaştırıyor ve beni daha yalnız bırakıyor.
Az ümit edip çok elde etmek hayatın hakiki sırrıdır.
Reklam