Bazen insanın en büyük ihtiyacı, her şeyi çözmek değil; biraz olsun yükünü yere bırakabilmektir.Sürekli güçlü kalmaya çalışmak ruhu sessizce yorar.Oysa bazı günler toparlanmaya değil, sadece hissedebilmeye ihtiyaç vardır.İçinde taşıdığın kırgınlıkları susturmak yerine dinlediğinde, kendine yabancı olmadığını fark edersin.Hayat her zaman mücadele istemez; bazen yalnızca kendine karşı daha yumuşak olmanı bekler. Çünkü insan, en çok kendi iç sesinden incinir ya da iyileşir.Kendine biraz anlayış gösterdiğinde, eksiklerini düşman gibi görmekten vazgeçtiğinde ve ruhuna nefes alacak bir alan bıraktığında, içindeki ağırlık hafiflemeye başlar.Ve bazı yaralar, sadece kendini ihmal etmeyince kapanır.