İsimsiz Sokak
Bir gün sıkılıp dışarı çıkmıştım. Kulağımda bir müzik, yapayalnız dolaşıyordum.
Ve her zaman gittiğim bu yolda, hiç görmediğim bir şey gördüm:
Güneşin o sıcak ışığını görmeyen, yağmurun bile yağmayı unuttuğu, isimsiz bir sokak.
Bu sokak öyle bir yerdi ki, sokağa yabancı iken, evlerin duvarları, yolların kokusu, yapısı; her şeyi adeta yıllarımın burada geçmiş, anılarımın olduğu bir yer gibi hissettiriyordu.
İleride, bir taburede oturan yaşlı bir adam gördüm. Elinde bitmekte olan bir sigarası, yırtık ve defalarca yama yapılmış bir pantolonu vardı. Uzaklara dalmış, derin düşüncelere gömülmüştü.
Sordum ona, "Burası neresi?"
Önce gülümsedi, sonra şöyle dedi:
"Burası öyle bir yer ki, bu sokağa ilk başta yabancısın. Sonra bir bakmışsın, sen bu sokağın bir parçası olmuşsun.
Bu sokak öyle bir yer ki, seni dertlerinle yüzleştirir. Kimi borcu ile, kimi aşkın ıstırabını çekerek burada, uzaklara bakarak, yıldızları sayarak düşüncelere dalıp yavaş yavaş ölür.
Burası öyle bir yer ki;
Bir kere şu tabureye oturup uzaklara dalarsan, yaşın olur 70, yine de bu sokağı terk edemezsin."
Amcanın sözleri beni öyle bir etkilemişti ki, kendime inanamadım. Bu soruyu sorduğumda yaşım 12 idi. Şimdi ise 82, elimde bir sigara, taburemde yavaş yavaş ölümü bekliyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
