Şimdi dünya herkesten yapılmış bir gönül yorgunluğu. Şimdi dünya soğuk. İnsan büyüdükçe bir bir ayrılıyormuş sevdiklerinden. İnsan güzellikten önce korkuyu görüyormuş. Şimdi dünya eşiklerde bir salkım gözyaşı. Kimse odalara sığmıyor. Yollar bir yalnızlık ıslığı.
(Şükrü Erbaş)
"Büyükannem bütün erkeklerin yemek pişirmeyi bilmesi gerektiğini söylüyor, karılarının üzerine titremeli, karıları kendilerini iyi hissetmediğinde onlara bakmalılarmış."dedi kuzenim.
Bir gün yaşayan hiç kimsenin anısı olmayacağız. Yine de sonsuzluk bizmişiz gibi yaşayacağız dünyayı. Unutmak, ey Tanrının anlaşılmaz bağışı sensin hepimizin büyük hayatı.
(Şükrü Erbaş)