ben yeter mi, seninle gidemediğim yollara,
tam kendimden kurtulmuşken
zaman ilerliyor, içinde duruyorum.
güneşin her batışında umutlarımın yerle yeksan oluşunu seyrediyorum.
senin bana verdiklerin kadar değilim, senin benden aldıkların kadar değilim.
tüm her şeyiyle sadece sende özgürüm pina.
yıkılmayan bir hayat görmedim hiç, bir varlığın hatasını yargılayacak ve affetmeyecek güçteyiz.
geriye değil, kişinin kendi içine döndüğünü gördüm hep. kendi içine dönen, yanılgılardan çıkan acılar.
en güzel şarkılar büyüyen acılardan çıkar.
en güzel öyküler yalnızlıklardan.
sokakların tavanı yok, kapısı da.
tavanı olmayan bu sokaklar dar geliyor artık bana. zamanda kaybolmuş gibiyim.
yazgım kayboldu.
kendime dönemiyorum.
her şeyin anlamsız olduğunu öğrendim.
unsur; takıntıların kökeninde bütün acıları yaşamış, bütün üzüntülerin, bütün kaybolan güzel anların sonsuz hazzını yaşayan bir merhametsizliğin var. geri getiremeyecek misin pina?
her şey aynı gibi ama her şey benzersiz bön bön aynaya bakıyorum hiçbir şey göremiyorum kanı; yokluk.
inşa ettiğim her şeyin tekrar, tekrar, tekrar yıkılması yokluğunun yokluğu her şey durdu ve ben kaybettim sen yeter mi, benimle gidemediğin yollara
| Gökhan Demir