İSHAK
@925ishkk
Gün senden işık alsa da bir renge bürünse;
Ay secde edip çehrene yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse...
Sayfa 256 - Ötüken Neşriyat
Ruhun mu ateș, yoksa o gözler mil alevden?
Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuștu?
Pervane olan kendini gizler mi alevden?
Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu...
Sayfa 256 - Ötüken Neşriyat
Gönlündeki kasırganın geçmesini bekliyordu ama geçeceğine dair hiçbir belirti gözükmüyordu.
Sayfa 256 - Ötüken Neşriyat
İnsanlar, babalarıyla analarının dağ gibi ümitleriyle dünyaya geldikten sonra denizler gibi ümitsizlikler içinde boğularak kaybolup gidiyorlardı.
Sayfa 250 - Ötüken Neşriyat