En son, kaderde onu terketmiş,
Artık büyük bir yalnız,
Sandığı kadar yaşıyormuş kendini günbegün kandırıp,
Bedeninde farkedemediği çiziklerin sayısı şimdi ne kadar çoktu,
Aynadaki kendinden, korkusundan görebilseydi acılarını,
Sonları tüketmişti, ekmeğini, sigarasını, suyunu..
Damağında da değiştiremediği acı bir tat bırakmıştı son yutkunduğu sessiz çığlıkları,
Tadını değiştirecek birşeyi de yoktu evinde,
Acıyı tatlı bilmek,
Kendine söylediği en büyük yalandı.
Harun BENLİ