TURGUT KARABACAK
@ALPASLAN71
Antalya'da yaşıyorum. Emekli öğretmenim.
Şu anda okuduğu kitap
Denge ve irade, ciltlerle ansiklopedi yazdırır. Her şeyden; işten, aştan, aşktan önce denge... Dengesiz sevgi, düşmanlık getirir. Ya benimsin, ya kara toprak: Paylaşmayan, esir alan ilkel sevgi. Dengesi olmayan sevgi, yağmurun fırtınaya dönüşmesi gibi nerede rahmet, nerede felâket, bilmemizi önler. Dengesi olana, fırtına dahi hizmet eder.
Reklam
İnsan; selâm veren, teşekkür ve tebessüm eden varlıktır. Kimi hay der, kimi merhaba, kimi selâm... Selâm, ilgisizlikten; yaşamak, anlat-maktan; teşekkür, şikâyetten daha aziz... Selâm, teşekkür, tebessüm: Erdemdir.
Yağmur damlası insan: Bir sonsuzluk telaşı... Okyanusu yüklenmiş, göklere değer başı. Bir kuş olup uçsanda, güç yeter mi ey damla! Sahilde çakıl taşı, Kafdağı'na engelmiş. Kelime yeter sana. Tek bir kelimen olsun, tek bir zihin evreni... Rüzgârla çevirirsin, okyanusta yelkeni.
Müzikteki ses ve ritim; resimdeki çizgi ve renk ne ise edebiyatta kelime odur. Kelimeler, sözlükte durduğu gibi, hissiz listeler yığını değildir. Onlar canlıdır. Sosyal hayat içinde kullanıldığı zaman veya bir edebî metne girince kelimenin nelere sebep olduğunu görebilirsiniz.
Andre Gide, "sana benzemeyenin yanına git, gelişmek istiyorsan..." der. Sanat, benzerlik ile mümkündür ama o benzerliği anlamlandırmak için mutlak bir şart vardır ki o da benzemezleri, farklı olanları, zıtları; zemin olarak ve gerek şart olarak kullanmak mecburiyetidir.
Reklam