Bir yerden sonra mantığın duygularının önüne geçiyor ya da hayatın gerçekleri daha ön plana çıkıyor,bilemiyorum.Ama bir şekilde gel zaman git zaman bir süre sonra yalnız kaldıktan sonra anladığı ve anlaşıldığı birini istiyor insan hayatında.
Yanında olduğunu hissedeceği, yanında olduğunu hissettireceği,beraber gülüp ağlayabileceği birini istiyor.Bir diğer deyişle anlayacağınız,rahat batıyor.
Hz.Mevlâna'nın çok sevdiğim bir sözü vardır:
Sen ne söylersen söyle,
söylediğin karşındakinin anladığı kadardır.
Bu noktada Uğur Gökbulut'un şu cümlesine katılmamak elde değil: Yeri geldiğinde gülüp geçmeyi öğren.Laf anlamayana laf anlatmaktan,bir şeyleri değiştirmek için çırpınmaktan ve insanlıktan nasibini alamamışlarla uğraşmaktan daha az yorar seni.
Sırf kalp kırmamak,
kendine yakışanı yapmak için
cevap vermediğim herkes,
Kendini haklı zannetti.