İnsan, işlerin bu
noktaya geleceğini teoride hep biliyor da pratikte bir
türlü kabullenmek istemiyor. Uykularımızdan uyanıp uyanıp birbirimizi
öptüğümüz geceleri unutalım mı? Sabahları
günaydınlar dediğimizi, böylece günlerin
aydınlandığını... Astalavista …
İnsan bir dertle boğuşurken
hiç geçmezmiş gibi hissediyor ya, o gece, hava bunaltıcı
bir sıcaktan şiddetli bir fırtınaya dönünce, işlerin de
nasıl şak diye değiştiğini tüm hücrelerimle gördüm işte.