Kuyuya sarkan bir ip varsa ya düğümler kendini
asarsın ya da tırmanıp yukarıya çıkarsın. Seçenekleri bu
ikisine indirdiğinde karar vermek nasıl da kolaylaşıyor
değil mi?
Ama hiç olmazsa arada bir dünyaya bakıp açık
yüreklilikle “Sorun sende değil bende” diyebilmek
gerekiyor galiba. Koskoca gezegenin tutup bize
uymasını beklemekten daha kolay bir şey varsa o da
kendini ona uydurmaktır gibime geliyor. Tebdil-i
benlikte hemen her zaman ferahlık vardır Osman.
Kendimi çok sinirli biri sanırdım
mesela. Ancak şimdilerde o siniri içimde bulamıyorum.
Beni kızdıran şeyler olmadığından değil. Kızacak kadar
dahil hissetmiyorum artık hiçbir şeye.