Hər şey - kitablar da, əlyazmalar da, xəyallar da tənhalığın, insan olmaq probleminin, mənasını itirmiş insan həyatına yeni bir məna vermək həsrətinin dumanına bürünür.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Həmin dəqiqə içimdə çılğın hisslər, sensasiya həsrətli vəhşi bir ehtiras qaynayır, bu cılız, yeknəsəq, sığallı düzəldi həyata qarşı qəzəb baş qaldırır, nəyisə..
"Adamların çoxu öyrənənə kimi üzmək istəmir". Gülməli deyil? Əlbəttə, üzmək istəmirlər! Axı onlar suyun yox, torpağın üstündə yaşamaq üçün yaranıblar! Əlbəttə, bu haqda heç düşünmək də istəmirlər. Axı onlar bu dünyaya düşünmək üçün deyil, yaşamaq üçün gəliblər! Bəli, kim düşünürsə və ya düşünməyə əsas və hesab eləyirsə, bu sahədə bir az uzağa gedə bilər, lakin xəbəri olmaz ki, su ilə qurunu qarışdırıb, nə vaxtsa boğulacaq.
İncildəki "Bəşər övladını sev" kəlamını da özünə niftət bacarığı ilə bərabər beyninin lap dərinliklərinə yeritmişdilər və beləliklə də, bütün həyatı "özünü sevmədən başqalarını sevə bilməzsən - özünün nifrət etmək də onun kimi" məsələsində bir nümunəyə çevrilmiş, axırda da bunlara tən gələn o dəhşətli tənhalıq, ümidsizlik, aşkar edilən eqoizm yaranmışdı.