Çünkü; insanlardan sıkıldım. Herkes sütten çıkmış ak kaşık. Herkes ahkâm kesmeye hazır. Hiç kimsenin sorunu yok sanki. Neden herkes gülüyor? Ve ben neden hiç ağlayan insan görmüyorum? Niye yalan söylüyoruz ki? ~mutluluğumuz, hayatımız hakkında~ yetmiyormuş gibi kendimiz de inanıyoruz ya. Şaka gibi.
Susuyorum. Çünkü beni dinleyen yok. Beni duyan yok. Oysa dinleseler bir güzel anlatırdım. Ama geç kalındı. Ve ben böylece kendimi duymayı, dinlemeyi öğrendim.