Məhəbbətə susadığımızın və var-qüvvəmizlə məhəbbət aradığımızın səbəblərindən biri də tənhalıqdan, xəcalətdən və kədər hissindən qurtulmağın yeganə dərmanının məhz məhəbbətin özü olduğunu düşünməyimizdir. Lakin, bəzi hisslər ürəyin ən dərin yerində gizlənmiş olur, onları yalnız tam tənhalıqda dərk etmək mümkündür. İnsanın özüylə bağlı dərk etdiyi yeganə yolu yalnız xəcalət hissi keçirməkdir. Bəzi şeylər isə o dərəcədə kədərlidir ki, onları düşünüb ağlamağa yalnız sənin ruhun qadirdir.
Məhəbbət elə olur. İnsanın ürəyi yüklənmiş xilasedici qayığa bənzəməyə başlayır. Bir müddətdən sonra isə bu qayıqdan insanları - dostları və illərlə tanıdığın insanları da atmağa başlayıraan. Amma bu da kara yetmir. Qayıq getdikcə daha da dərinliklərə gedir və tezliklə onun da, özünün də batacağını bilirsən.