Aygul Abdurrahimli
@Aaygul
Geologist/Environmental scientist
Azerbaijan
Azerbaijan
90 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Bir baba tanırdım, yüze gülmez, sert bir adamdı, ama kızının önünde diz çöker, ellerini ayaklarını öper, seyre doyamazdı. Kızı baloda dans ederken adamcağız beş saat aynı yerde gözlerini ona dikip hayran hayran seyrederdi. Kızının sevgisiyle aklını bozmuştu. Kızı eğlenceden sonra yorgun düşer uyur; babası uyanarak gider, mışıl mışıl uyuyan yavrusunu öpüp koklar, onu kutsardı. Kendisi yağlı elbiseyle gezer, kimseye zırnık koklatmazdı, kalan son parasını bile kızına harcar, pahalı hediyeler alırdı; beğendirince de sevincinden deli olurdu. Babalar, kızlarına daima annelerden daha düşkün olur. Bazıları kızlarını evlerinde prensesler gibi yaşatırlar!
Zannederim, kızım olsa kocaya vermezdim. Yemin ederim kıskanırdım. Elin adamını nasıl öper, onu nasıl öz babasından fazla sever? Bunu düşünmek bile acı geliyor bana. Tabii bunlar saçma, sonunda herkes alışır. Fakat bana öyle geliyor ki, onu evlendirinceye kadar kendim harap olur, isteyenleri bir bir ıskartaya çıkarırdım. Sonunda kendi sevdiği adama verirdim. Ama kızın gönlünü kaptırdığı adam, babanın gözüne daima isteklilerin en kötüsü görünür. Bu hep böyledir. Ailelerin çoğunda bu yüzden anlaşmazlıklar çıkar.
Otomatikleşmiş davranış ve hareketlerin hatasız olmasını bekleriz. Sonucunun güvenilir olmasını gerektiren durumlarda- çatalı ağza götürmek gibi- nöral budama süreci, gereksiz seçenekleri ortadan kaldırır. Klavyeyi doğru kullanmalı,düşünmeden konuşmak, kemanda kusursuz bir gam çalmak isteriz. Ancak seçeneklerin çoğaltılması,hataya karşı farklı bir tavr takınmayı da gerektirir. Hatadan kaçmak değil, hatayı kucaklamak da önemlidir. Hata, otomatikleşmiş davranışlarda başarısızlık, yaratıcı düşünmede ise zorunluktur.
İnsan yeganə məxluqdur ki, heç nə istehsal etmədən hər şeyə sahib çıxırlar. O, süd vermir, yumurtalamır, kotana qoşulmaq üçün çox zəif, dovşanı qovun tutmaq üçün çox astagəldir. Amma bununla belə bütün heyvanlar üzərində hökmrandır. O zavallı heyvanları qabağında qul kimi işlədir, onlara yalnız acından ölməmələri üçün yem verilir. Qalan nə varsa hamısına özü yiyələnir. Torpaq bizim zəhmətimizlə becərilir, peynimizdən gübrə kimi istifadə olunur. Ancaq heç birimizin dərimizdən savayı özgə sərvətimiz yoxdur...
