Din, insanın kendi kusur ve kısıtlamalarıyla yüzleşebilmesi için bir imkan olarak da okunabilir. Kitap, 'kendini sorgulayan nefs'i över. Kim ki inanmak yolunda kusursuz olduğunu düşünüyor, o uluhiyet iddiasındadır. Kötülük, 'yeryüzü tanrıları' eliyle yayılır. Kötülük, tanrılık taslayan kişide yuvalanır. O yüzden sufiler, "Nefsi dininin elinde kar gibi eriyen kişinin dini, nefsinin elinde kar gibi erir" demişlerdir.