Yalnızlığı sevenlerdenim ben. Bir insan neden gürültüyü, insanları sever ki?
Kendi düşüncelerini bile duyamadıkları o ortamlarda nasıl sohbet edebiliyorlar, anlamıyorum.
(Zaten o boş sohbetlerde sohbet sayılmaz ama..)
Yalnızlığı sevenlerin bir özelliği de insanlardan pek haz etmemeleri oluyor. Din, dil, ırk ve yönelim fark etmiyor. İşe yaramayan birde üstüne kafa ütüleyen, kendini dünyanın merkezine koyan o bencil yaratıklara insan demek bile güç geliyor bazen...