Botan akcan
@Adar49_
Fark etmek acıydı ama gerekliydi..
Yok
Yok
Almanya
Varto
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Ve Ben ölüyordum, hiç biriniz yoktunuz. Beni unutun, bunu unutmayın.
“Oğuzhan Özpolat”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bizler yaşadığımız evrende hiçbir fikrimiz olmadan olduğumuz yeri, gördüğümüz herşeyi kendi düşündüğümüz şekilde adlandırdık ve herşeye bir anlam vermeye çalıştık. Olması gerekenden çok uzak, aynı zamanda olduğumuz yerde haps olmuş neyi beri belirsiz birşeyleriz işte..
Bu benim insanlar son yaklaşma çabamdı. İnsanlarin beni dibine kadar düşürmesine rağmen onlardan ne yaparsam yapıyım kopamiyor gibiyim. Görünürde herzaman gülümsüyor olsamda içeride çaresiz mücadeleyle debenleniyorum, bir ipte yürüyorum, ter içindeyim, onları eglendirdikce felaket ihtimali her an yaklaşıyor. Artık insanlar arasında yaşamayacağımdan şüphelenmeye başlamıştım. Ne başkalariyla tartışabilir nede kendimi savunabilirdim. Biri beni eleştirdiği an, ilk düşüncem karşımdakinin tamamen ve bütünüyle haklı olduguydu. Ne istediğim sorulduğu anda hiçbir şey istemez olurdum. Ne olursa farketmez, nasıl olsa beni mutlu edecek birşey yok düşüncesi beni ele geçirirdi. Aynı zamanda birseyi ne kadar az istesemde bana sunulan hiçbirseye hayır diyemezdim. İstediğim ve istemediğim şeyler arasinda bile seçim yapacak gücüm yoktu. Başkalarının evinin kapısı benim için ilahi komedyadaki cehennem kapılarından farksızdı. Acımı tasiyan kalp artık kurumuştu. Artık tam anlamıyla insanlığımı yitirmiştim. Acı duyma yetimi bile kaybetmiştim. Gerçek korkak mutluluktan bir korkar. Pamuk yün bile yaralar onu.
Bazen bir çukurda sıkışmış gibi hissediyorum. Etrafimdaki herşey karanlık ve göremiyorum. Ne kadar alçakta olduğum hakkında bi fikrim yok ama sonsuzmuş gibi hissediyorum sadece. Yendiğimi zannettiğim bazı parçalarımla karşı karşıyayim. Kızgınlar ve simdi beni kendileri için aldılar. Benim için değişiklikler yapma zamanı. Deliye dönmüş pek çok parçamın yanında,korktuğum bazı şeyler olacak. Gerçekler çünkü sarsılmaz bir inançla gerçekleşmelerini istedim. Sürekli olarak evrendeki muazzam genişlik içinde kaybolmuş ve en makul yerde hapsolmuş gibi hissediyorum. Bu delikten nasıl çıkacağımı bilmiyorum ama bunu yapmak için çok zayıfım. Yardım çağırmaya çalıştığımda sesim çatallaşıyor. Yalnızlık içime işlemiş ve bu delikteki yerimi perçinliyor. Ben canlı canlı gömülmekte olan bir bedenim.
Demekki bu evrende herşey bir şarapnel. Ve genişlemekte olan, aslında şarapnel buluttu. Bu yüzden gök adalar ver herşey birbirinden uzaklaşıyordu.