B.
@Adriake
Sevgi sevdiğimiz insanın iyiliğini değil, mutluluğunu istemektir. Kimsenin kimseye iyilik tayin etmeye, o ya da bu şekilde davranırsa onun bu kişinin iyiliği için olacağına dair kendi fikrini dayatmaya hakkı yoktur. Her insanın gerçekliği başkadır.
Reklam
Affetmek gerektiğine inanıldığı için affetme, gerçek, kalıcı, sağlıklı bir affetme olmaz. Suçluluk duygusundan, anne-babanın her şeyi bizim iyiliğimiz için yaptığı inancından - ki bu da suçluluk duygusuyla aynıdır- dolayı affetme de sağlıklı ve gerçek değildir.
Bu dünyadaki en görünmez acılar, bir çocuğun çektiği acılardır.
Otoritenin beyanını ve perspektifini doğru bulma temayülü, çocukken bağımsız ve eleştirel düşünebilme yeteneğimizin yeterince geliştirilememiş olmasından kaynaklanır
Evet insan çocukluğudur. Kişinin gerçek kimliğinin anne/baba olunca ortaya çıktığı gibi.
Reklam