Zeynep Saygı
@Ahfaaheste
Kadının katlanması gereken en büyük sorun duyarsızlık değil, dünyanın ona karşı takındığı düşmanca tutumdu. Dünya ona, erkeklere söylediği gibi, 'Canın istiyorsa otur yaz, benim için fark etmez,' demiyordu; ona kahkahalarla gülüyor ve 'Yazmak mı? Sen yazsan ne olur, yazmasan ne olur,' diyordu.
Reklam
Kadınlar tarafından kaleme alınmış tek bir oyunun bile olmadığı raflara bakarken, yazmış olsalardı bile bunlar imzasız olurdu, diye düşündüm.
Öyle ki, on altıncı yüzyılda büyük bir Tanrı vergisi yetenekle dünyaya gelen herhangi bir kadın, gerçekten de çıldırabilir, kendini vurabilir, ya da korku saçan ve alay edilen cadı ile büyücü karışımı bir mahluk olarak köyün dışındaki ıssız bir barakada günlerini tüketebilirdi. Zira Tanrı'nın bahşettiği bu armağanı kullanarak şiir yazmaya kalkışmış olan üstün yetenekli bir kız, diğer insanlar tarafından öylesine kısıtlanıp engellenir ve kendi karşıt içgüdüleri tarafından öylesine oraya buraya çekiştirilir ve paramparça edilirdi ki, onun bedensel ve ruh sağlığını kaybedeceğinin kesin olduğunu kestirmek için psikoloji uzmanı olmaya hiç gerek yoktur.
Hatta imzasını atmamakla birlikte, sürüyle şiir yazmış olan Anonim'in de, çoğunlukla bir kadın olduğu gibi bir tahminde bulunmaya bile cüret edebilirim.
Burada tutmuş, Elizabeth döneminde kadınların neden şiir yazmadıklarını sorgulayıp duruyorum ama onlara ne gibi bir eğitim verildiğinden, okuma yazma öğretilip öğretilmediğinden, kendilerine ait odaları olup olmadığından, içlerinde kaçının yirmi bir yaşına gelmeden önce anne olduğundan kısacası sabahın sekizinden akşamın sekizine kadar neler yaptıklarından emin bile değilim. Görebildiğim kadarıyla paraları yoktu; Profesör Trevekyan'a göre, isteseler de istemeseler de, daha çocukluktan çıkmadan önce, muhtemelen on beş ya da on altı yaşlarındayken baş göz ediliveriyorlardı. Eh, böyle bir durumda içlerinden birinin oturup Shakespeare'in oyunlarından birini yazmış olması çok tuhaf bir durum olurdu doğrusu, diye düşündüm.
Reklam