Sabitlenmiş gönderi
Yolcu, yolun sonunu bilerek yürümez; ama yol, yolcuyu tanır.
Kehf Suresi;
"Hatasını farkedenin yolu çoğu zaman daha güzeline çıkar.."
Görünürde bir "hata", "kayıp" ya da "haksızlık" gibi duranın; perdenin arkasında nasıl daha büyük felaketleri önlediği ve yolu nasıl daha selametli, daha güzel bir menzile çıkardığı gizlidir.
İnsanın hatasını fark etmesi ise, aslında kendi acziyetini ve eksikliğini idrak edip "Sıfır Noktası" na, yani kibrinden arınmış o yalın bilince dönmesidir.
Dönüp arkasına bakabilen,
"Burada bir yanlış var" diyebilen insan, zihnindeki o katı, rasyonel putları da kırmaya başlamış demektir.
Çünkü en büyük körlük, hatada ısrar eden o aşırı hesapçı ve kibirli aklın körlüğüdür.
Oysa hatayı idrak etmek bir uyanıştır.
Yolun saptığını, fark ettiğiniz an, o şer gibi görünen durumun içindeki saklı hayra, yani daha güzel olan "O" kapıya doğru ilk adımı atmış olursun.
Kusursuzluk iddiasındaki o düz ve sıkıcı yollardan ziyade; sarsılan, yanılan ama hatasından süzülerek bilgeliğe ulaşan ruhların hikayesi her zaman çok daha gerçektir.
Gökyüzüne sadece kalbinle dokunabilirsin..
Ancak eğitimli bir zihin, kendisininkinden farklı bir düşünceyi kabul etmek zorunda kalmadan anlayabilir. Aristoteles
Hayattaki en büyük yanılgı, "çabalıyorum, öyleyse varacağım" zannıdır.
Yanlış yöntemle gösterilen yoğun çaba, seni hedefine değil sadece uçuruma götürür.
Önemli olan ne kadar yorulduğun değil, yolun ruhuna uygun ne kadar donanım kazandığındır.
Yorulmak, hak etmek demek değildir.