Duyguları yakalayamamak, gün gün değişen ruh haline ayak uydurmak ne kadar zor. Günler benim için güneşin batıp doğması gibi. Batarken içimde oluşan huzursuzluğu anlamadığım gibi, doğarken içimde büyüyen enerjiye de hakim olamıyorum. Bahsettiğim tek bir güne ait değil, günlere ait. Bir gün sadece güneşin batmasıyla geçiyor, diğer gün ise doğmasıyla.
İnsan olmak böyle bir şey mi, yoksa duygu karmaşasının içinde kendini aramak mı?