Her şeyin sonunda diyebildiğim tek şey; olsun bunun da böyle olacağı varmış, önce kabullenilmiş bir çaresizlik yaşıyorum, sonra toparlıyorum. Alışmışım. Acı bile eskisi kadar yakmıyor canımı. Hissizlik, boşluk, kuru tebessümler.
Elde kalanlar bunlar işte..
Çünkü en zayıf olduğum yerden sınanmış, en hassas olduğum yerden vurulmuşum. Hangi yanımdan yara alsam o yanımdan ağrımışım. Taşıyamam zannettiklerimi taşımış, taşırım zannettiklerim altında kalmışım. İçimdeki ummanı önce sızdırmış sonra taşırmışım..
