- O qədər yorulmuşam ki, o qədər tükənmişəm ki danışmağa belə taqətim qalmayıb. İtirirəm hərşeyi; sevdiklərimi, ətrafa olan güvənimi, inancımı hərşeyimi.. Niyə beləyik? Niyə vaxtında hər nəyinsə, hər kiminsə qədrini bilmirik. Göz yuma-yuma pislik edirik və ya buna şərik oluruq. Çoxmu çətindir birinə səni sevirəm demək? Birinə sən bunu daha yaxşı bacarırsan, mənə də kömək et demək. Sizcə biz egolarımızın qurbanı deyilmiyikmi?
Bəs axı nə vaxta qədər? Heç düşündünüzmü ya gec olarsa? Ya itirərsək? Ya biz gedərsək?..🥀💔