Bugünün dert ateşi hem bugünü hem de yarını karanlığa boğduğunda, rotamız kaybolup karanlık sulara daldığımızda, sığınılacak tek bir liman vardı. O da dündü. Dün, bugünün karanlık ve yakıcılığından uzak, sakin, aydınlık ve ferah bir liman sunardı. Dün çocukluktu, ilk gençlikti. Sağlık ve mutluluktu. Bugünde olmayan her ne varsa oradaydı.
Bildiğim bir şey daha var: Kendi içimde sürekli bir mücadele hâlindeydim. Kıvranırdım, zorlanırdım. Ama dayanamayıp Süt Ninem'in öğretilerini susturur, yapardım yine de.
Sense bu savaşların hiçbirini yaşamazdın. O kadar dingindin ki. Sanki seninle aramızda bir yarış vardı ve o yarışta hep öndeydin. Seni yakalamam mümkün değilmiş gibi hissederdim.
Bir kapı kapanır, başkası açılır. Kapanan kapının ardından melül melül bakacağımıza, açılan kapıdan bize göz kırpan imkân ve fırsatlara yoğunlaşsak daha iyi olmaz mı?