Aleyna özçiftçi
@Aleynaozcftci
Gastronomi ve mutfak sanatları
Hayat, büyük bir okyanus; biz ise birer zerre tanesiyiz.
Bir cenderenin içinde hapsolmuş yüzlerce insanız. Kuyudan çıkmak zor, gökyüzüne bakmak ise serbest.
Var olma savaşlarının başladığı, aidiyetsizliğin kemikleri sızlattığı bu çağda; kuyunun kenarlarında çarpa çarpa, gerçeklerle yüzleşmek...
İşte bu, insanın kendisiyle vereceği en büyük sınavlardan biridir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Keşke insanın kendi ruhu da bir beden olabilseydi. Böylece yaralarını kendisinden başkasının değil, yalnızca kendinin sarabileceğini unutmazdı.
Sevmek zamanı gelince içimde kavrulur;
Sensizlik demleri nice yıldır...
Kavuşmaz benliğim, arar durur bendini.
Yokluğun körpe kaldırımlar bekletir;
İzbelerdir evim, çare ararken çaresizim.
Sensizim, sensiz...
Kırılıp dağılan ve şeklini muhafaza edemeyen bir nesne hayal edin. Nesnenin dağılan en büyük parçası, en büyük olgulara; küçük parçalar ise olay ve anlara dayanır. Bir de gözden kaçan parçalarımız vardır; onlar da geçmişte yaşanan ve iz bırakan durumlara şahitlik eder. Hayattaki her durumun bir benzerini bulabilir, bulamasak da uyarlayabiliriz. Kafamızı azıcık kaldırıp gökyüzüne baksak, orada da her şeyin bir yansımasını görürüz. Küçük ve parlak yıldızların hayata yeni doğanlar olduğunu, biraz daha büyükçe olanlarının gençler olduğu ve hatta sönmek üzere olanların da yaşlılar olduğu varsayımına ulaşabiliriz.
Hayatta her şey bir dönüşüm içindedir ve biz de bu dönüşümlerin temel yakıtlarıyız. Biz olmazsak, dönüşümler durağanlaşır. Bizler, bir ömür boyunca bilinmezlik çizgisinde ileri geri yalpalayarak bu dönüşümün parçası oluruz.